Dla zrozumienia tego wykładu nie jest potrzebne żadne specjalne przygotowania poza elemen-tarnymi wiadomościami z matematyki i fizyki. Zainteresowanie może on jednak wzbudzić raczej u tych, którzy z muzyką elektroniczną mieli praktycznie do czynienia.

Po przerwie poświęconej „stylowi wykładu” – wracam do metod syntezy dźwięku.

[mc]



SYNTEZA ADDYTYWNA ZAAWANSOWANA.

Synteza addytywna zaawansowana polega na zastąpieniu przebiegów omówionych poprzednio przebiegami o bardziej złożonej i bardziej „muzycznej” strukturze. Mogą to więc być zarówno zarejestrowane dźwięki instrumentów naturalnych, czy też dowolne dźwięki niemuzyczne.

Idea zastosowania dźwięków złożonych, jako budulca w ramach syntezy addytywnej istniała już wiele wcześniej (organy, instrumentacja symfoniczna!), lecz dopiero technika cyfrowa, umożliwiająca zapis dźwięku w pamięciach półprzewodnikowych umożliwiła jej realizację na większą skalę.

Niezależnie od rozwiązań stosowanych w konkretnych syntezatorach, można wyróżnić trzy typowe sposoby generacji dźwięku:

• Dźwięki zarejestrowane i odgrywane w całości po wyzwoleniu impulsem startowym (przeważnie jest to naciśnięcie klawisza). Na ogół są to niezbyt długie dźwięki o charakterze perkusyjnym (w istocie jest to sampling).
• Dźwięki odtwarzane w pętli. Dźwięk taki zaczyna się w momencie otrzymania impulsu startowego (przeważnie naciśnięcie klawisza) a kończy w momencie impulsu stopującego (puszczenie klawisza).
• Dźwięki sterowane z generatora obwiedni. Odtwarzanie takiego dźwięku dzieli się na trzy fazy. W pierwszej fazie (ataku) zostaje odtworzona część dźwięku zawierająca stany nieustalone (krytyczne dla rozpoznania barwy. W fazie drugiej (podtrzymania) dźwięk jest odtwarzany w pętli tak długo jak jest to potrzebne. W fazie trzeciej (zwalniania) następuje jednorazowe odtworzenie wybrzmienia dźwięku. W prostszych urządzeniach faza ta bywa często pomijana, bądź zastąpiona automatycznym, stopniowym wyciszeniem dźwięku.

ZASTOSOWANIE:
Synteza addytywna zaawansowana, szczególnie w bogatszych realizacjach technicznych, oferuje już spory zasób możliwości dźwiękowych. Użycie jej do realizacji „instrumentów solowych” uwypukla niestety pewną mechaniczność brzmienia, jednakże zastosowanie do różnego rodzaju tekstur, wypełnień oraz w sytuacjach, gdzie dźwięk nie jest „brany pod lupę” może być bardzo efektywne, szczególnie ze względu na prostotę realizacji i użycia.

ZALETY:
C Prostota pojęciowa.
C Łatwość uchwycenia intuicyjnego dzięki zgodności z nawykami wykonawców tradycyjnych (podobieństwo do rejestracji w organach, lub instrumentacji).
C Względnie prosta realizacja techniczna.
C Rozsądne ceny urządzeń.
C Różnorodność generowanych dźwięków.
C Możliwości symulacji instrumentów naturalnych (dość jednak ograniczone).

WADY:
D Dokładna powtarzalność dźwięku za każdym naciśnięciem klawisza.
D Ograniczony (choć przeważnie dość jednak duży) zestaw dostępnych barw.


[mc]